Ik stond in de wachtrij in een fotozaak met de meest prachtige, moderne fotoapparatuur. Ik hoorde een aantal termen regelmatig de toonbank over schieten: sneller, beter, makkelijker, eenvoudig delen maar ook weer verwijderen. Na een minuut of 15 was ik aan de beurt. Ik liep naar de toonbank en zei: “In deze tijd van sneller, beter en makkelijker wil ik graag een fotorolletje.”

We schrijven november 2021. Meer dan ooit voel ik de behoefte terug te gaan naar de tijd van terug. Terug naar de rust, de eenvoud, terug in tempo, terug naar het echte kijken en zien. Fotografie als ambacht. De schoonheid in de eenvoud. De behoefte om analoog te denken en voelen.  In alles. Maar zeker ook in de fotografie. De tijd waarin je de tijd moest nemen om te zien, te ervaren, te voelen, zorgvuldig compositie te bepalen en dan pas, 1 keer af te drukken. De tijd waarin je niet perse alles vast hoefde te leggen om het vervolgens ver weg ergens te laten staan en weer te verwijderen als de map vol is. Vastleggen door eerst te denken en te zien. Denk analoog, voel analoog. Ik hou bovendien ook van dat korrelige, dat imperfecte, vaak niet super scherpe resultaat van filmrolletjes.

Ik heb de oude camera’s weer opgepakt. Ik merk dat ik het gevoel van makkelijker, scherper en sneller weer moet leren los te laten. Maar de eerste rolletjes brengen mij al langzaam terug naar het gevoel van ‘denk analoog, voel analoog’. Het liefst rechtstreeks uit de camera, geen of minimale nabewerking, geen filter. Maar met de mooie korrel.

Een analoge reis van ‘hoe ging het ook alweer’. Maar een heerlijke reis die ik juist in deze tijd weer wil aangaan

Back to the beginning
X