GOEDE (S)MAAK

Ik denk dat een belangrijke reden om steeds meer fotografen te weigeren bij concerten of dwingende contracten voor te leggen niet alleen voortkomt uit de steeds groeiende aantallen maar vooral uit het recht dat fotografen denken te hebben alles maar op het internet te slingeren. En de daarbij vaak behorende (misplaatste) arrogantie. Alsof een muzikant vogelvrij is en zich moet conformeren aan de slechte smaak (en kunde) van een aantal fotografen. De beroemde Super Bowl foto van Beyonce is daar een goed voorbeeld van. Zou je zelf zo geportretteerd willen worden is de vraag die ik mijzelf altijd stel voordat ik iets publiceer. Ik besteed daarbij, binnen mijn eigen grenzen en kunnen, net zo veel aandacht en zorg aan mijn beeld als een muzikant aan zijn muziek en performance. Wederzijds respect is daarbij de basis. Mits op een respectvolle wijze gedaan kan er een mooie kruisbestuiving tussen fotograaf en muzikant ontstaan waarvan beiden binnen hun eigen vakgebied veel profijt en plezier kunnen hebben.

Welk kader je als fotograaf ook hebt, enige fatsoensnormen zijn toch wel het minimale. Er is een verschil tussen echt niet kunnen en twijfel..Ook ik twijfel wel eens. In dat geval zal ik de foto altijd eerst aan de geportretteerde laten zien en laat hem of haar beslissen. Maar soms zit ik er ook wel eens naast. Foto’s waarvan ik vind dat die iemand recht aandoen maar die door de persoon zelf in kwestie toch anders wordt gezien. Je ziet jezelf soms nu eenmaal anders dan een ander doet. Dat hoef je mij dan maar een keer te zeggen en dan gaat die foto er zonder aarzelen (hoewel soms spijtig en met een beetje goede tegenzin 🙂 ) weer van af. Ik ga er van uit dat ik niet de bepalende factor ben. Ik registreer slechts. Het laatste woord ligt altijd bij de geportretteerde. Dat recht zou ik zelf ook altijd willen behouden.

Tags: No tags

Add a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *