ONDER COVER

2018 was een jaar waarin de discussie over de hoeveelheid cover- en tributebands in ons land meer dan ooit gevoerd lijkt te worden. Ik prefereer persoonlijk de bands en muzikanten met eigen werk ten alle tijden boven de coverbands. Maar helaas krijgt in het huidige muzikale klimaat juist die eerste categorie doorgaans veel te weinig aandacht, kansen en airplay. De hoeveelheid ter ziele gegane bands van top niveau in ons land in de laatste twee jaar is schrikbarend hoog. Gedreven namen waarvan ik overtuigd was dat ze de kwaliteit, werklust, creativiteit en het plezier ten overvloede in huis hadden/hebben om elke zaal en festival in ons land plat te spelen. En dan niet voor een krat bier en een kaasbal maar gewoon eerlijk betaald. Net als een ieder die werkt. Maar als ik dan hoor van een hardwerkende band met toch echt geen onbekende naam die per persoon netto 500 euro in de maand aan de band overhouden, schrik ik daarvan.

Kunst is natuurlijk in zijn geheel (helaas) een schier onmogelijk sector om überhaupt je inkomen mee te verdienen. Op een enkeling na die met de juiste kruiwagens, misschien wat geluk en in dit geval muziek voor de massa produceert naast dat harde werken dat nog heel veel anderen ook doen. Ik begrijp dan ook als geen ander dat je als muzikant steeds vaker covers inzet om optredens en podiumtijd te kunnen krijgen. En daarmee enigszins nog een inkomen. Want vreemd genoeg is er voor die bands wel aandacht, geld en vraag. Vanuit de zalen maar zeker ook vanuit het publiek. Mensen zijn bereid 80 euro neer te leggen voor een act uit het buitenland maar een tientje of twee voor net zo veel kwaliteit van eigen bodem maar met iets minder boa’s en bombarie omdat daar geen geld voor is, blijkbaar niet. Echt zo zonde. Er zingt en speelt zo veel fraais rond in ons land. Neemt eens een keer de tijd en moeite om de wat kleinere bands (in naam) te horen en bezoeken. Je zou nog wel eens heel aangenaam verrast kunnen worden. En je hoeft bovendien geen geld neer te tellen om ze ook eens na afloop de hand te schudden of een biertje mee te drinken.

In de jungle van cover- en tributebands die ons land rijk is springen er een aantal wel uit. En dat komt mijns inziens vooral door de hoogwaardige kwaliteit van de muzikanten. Je hoort er gelijk aan af dat deze heren en dames ook met eenzelfde kwaliteit eigen werk zullen maken. Wat de meesten gelukkig ook (nog) doen. Bands als bv Tribute To The Doors de The Etta James ExperienceThe Dutch Queen tribute en Her Majesty.
Coveren is ok. Een erkenning van je roots, de muziekhistorie en fantastisch om (te leren) samen te spelen. Maar als we deze heren en dames nu ook eens met hun eigen bands (wat vaker) gaan zien en horen, komt er misschien eindelijk eens een keer een gezonde balans tussen wat is geweest en nieuw eigen werk. Zo de moeite waard! Echt.

Tags: No tags

Add a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *